Geçici bir üslupla süslediğim efkârımın beşik ezberi,
uyutmuyor bedenimi.
Kaldırım eskisi yürümeler dolanıyor yüreğimin aksak coğrafyasında.
Sızlanan yaralarım, maharetsiz duruşlarıyla kanamaya devam ediyor.
Kelam eleğinden geçirilmiş sözler kadar
titiz bir dille geçiyorum sessizliğimden...



Susmak kadar’ı mı var şu bezginlikte?
Güneşe doymamış sabahın küsmeleri,
ezberlenmiş yıkık bakışların bezginliği
ve daha nice yarım’lık izbesi hal var üzerimde.
geceleri gündüze devirmek neyse de ya o günü tekrar geceye döndürmek…!?
Zor, bütün kolayların artık zor olduğu gibi…
Bütün zorların artık kolaylaşamayacağı gibi…

Aşk öncesi bir aşksızlık geziyor çehresi üşümüş yüreğimde.
O kadar ki,’sevmek’ eylemi bile avutmuyor çekingen ruhumu.
Oysa ellerimi ısıtan ufacık bir nefese muhtacım.
İstemek arzusu nicedir uğramıyor aklıma, sadece muhtaç olduğumun farkındayım.
Biri gelse, yüzümü tebessümden çıkma temiz yüzüyle süzse,
ellerimden çekip aydınlık bir yolda peşinden sürüklese.
gidebilir miyim korkak bir yoksulluktan sıyırıp gövdemi…!?
gidebilir miyim…!?

Yorgunum, anlayıver…

Bir zamanlar ben de senin kadar korkusuz ve düşten düşe uçabilen bir süvariydim.
Gökyüzünden yeni inmiş bir güvercin özgürlüğü vardı üstümde.
Sırtımdaki yükü sonsuzca bir yolda taşıyabilirdim.
Gençtim, öyle hissediyordum.
artık hissizim, genç değilim…!?
Biliyorum…

Dünya tozu başımdan aşağı silkelenmiş gibi.
Yitiklik biçiliyor yamalı yanlarıma.
hayata ne kadar ağır geldiysem artık..! Sadece beni uğurlama telaşında.
Ben, ‘kime ne yaptım?’ diye sormak lüksünü devredeli beri
öksüz bir çocuğun kumlu ellerinden sözler çalabilirim sadece.
Duvarlardan elenmiş yıkıklığı ceketine sürmüş, boğazına sigara düğümleri ilikleyen bir can budalasından,
efkâr dilenebilirim.

başkasına gücüm yok, güçsüzüm anla işte...!?

Bakışlarımda, deniz kaçkını kara bir şehir yıkılıyor.
gör/me beni…
Dayanamam yüzünde ‘ahh zavallı’ ünlemini görürsem.
gör/me beni n’olur...!?
Ben biraz temize çekeyim ömrümü, geliyorum.
Tabi ki gidebileceğim yerden, dönebilecek ümidi toplayabilirsem.
Tekrar dolanmadan kimsenin yüreğinde, düğün alayıyla uğurlanmak gerek

sessiz bir düğünle…

Üç ve üçün katları bütün yanlışlarım, koca bir ben’i götürmek üzere.
Sesim azalıyor, çığlıksız kalmama ‘az’ var.
Bakışlarım çekiliyor tanıdık suretlerden, ellerim düşüyor iki yan/sızlığ/ıma.
Hak ettiğim bir bürünmenin kıyısındayım,
eziliyorum güçlü kalmaya çalışan zerrelerim tarafından.
Suda şekillenen yangın kırmızı bir ebru, yoluma ateşler seriyor.
Kınsız sancılar dürtüyor beni,
ayaküstü bir intiharın habercisiyim.
Kumbaramda, bunca zaman birikmiş alın yazısı toprağım, burnumda tütüyor.
Ömrümün, acıya en yakın bakışı oluyorum.
ses, sus, us, s…!?
ben biraz temize çekeyim ömrümü, gel/em/iyorum…!?

Zeyneb Özge

Aşk büyüdükçe denizimiz de büyüdü! Her yanımızdan alabildiğine uzanan mavilikte, gidilecek ne çok yer vardı. Berrak suları içinde kayboluyordu bakışlarımız. Denizdi, maviydi. Çok büyüdü. Onun büyüklüğünde küçücük kaldı gemimiz, bir mendil hüznünde savruldu yelkenimiz. Rüzgârsa eğilip büküldü dalgaların arasında. Gitmeye vesaitimiz yoktu, kalmaya yerimiz. Ne yön verecek rüzgâr ne de koynuna alacak yelken. Denizdi ve biz aşkta denize aldandık.

Aşk büyüdükçe gemimiz de büyüdü. Koca bir güvertede çocuklar gibi koşabilirdik. Kulaklarımızı yatırırdık dalgaların sesine ve martılarla konuşurduk, delice... Gemi büyüdükçe suyu çekildi denizimizin. Gidecek yerimiz vardı da, bize yol verecek denizimiz çöl zenginliğinde takıldı ayaklarımıza, Yelkenimiz yırtıldı; kırıldı rüzgârın küskünlüğüne ve kayboldu. Evet, rüzgârda küskünlük, martılarda hazin bir çığlık... Oysa büyüyen aşkımızdı. Büyüyen gemimizdi. Gemiydi, bizimdi... Gitmek istemiştik sadece, sadece gitmek...

Aşk büyüdükçe büyüdü yelkenimiz. Göğü kaplıyordu sanki. Sanki gökkuşağıydı rengi. Sığınırdık yağmurda, sarılırdık fırtınada ya da saklanırdık her yakalanma korkumuzda. Hiç yok gibiydi denizimiz, küçücük kaldı gemimiz, hissedilmedi bile rüzgârımız. Koca bir yelken üstümüze kapandı. Ellerimizi tuttuk önce oysa duyulmuyordu sesimiz. Sonra ellerimiz ayrıldı. Sonra sesimiz yaraların altından kanarcasına geldi. Bir yakarış, bir haykırış... Yelkendi... Gökkuşağı renginde bir yelkenden bize gökyüzünde yer açmasını istemiştik. Açtı ve birbirimizi gökyüzünde kaybettik.

Aşk büyüdükçe rüzgârımızdı büyüyen. Delileşti, serserileşti. Hoyratlığına dağlar dayanmazdı ve en çok denizler kanardı. Gemimiz önüne canını sererdi, yelkenimiz koynunu açardı. Rüzgârdı, sevdiğim gibi. Saçlarına ve tenine dokunan tatlı esintiydi, sesim gibi... Fırtınaya döndü, kasırgalarda yitti. Ne deniz kaldı, ne gemi, ne yelken... Sonra, ben de kalmadım. Sen ise gittin; içimin yamacından uzağımın boranlı bir ovasına. Rüzgârdı, sevdiğim gibi. Sevgilim gibi...

Büyümenin ve küçük kalmanın dengesiz zıtlığında her şey hep yarım mı kalacak? Tam buldum derken en güvendiğimizin bıçağı denizimizi yarıp, gemimizi mi batıracak? Usta ona,"susmayı iyi bilirim" dedim. Önce sustu, sonra "en iyi susmayı bildiğini, en iyi ben bilirim" dedi ve giden olmayı seçti. Şimdi söyle; bu denizin dibinde, bu geminin kırık-dökük güvertesinde, bu yırtık yelkenle, bu yönsüz rüzgârın içinde bu aşk nereye gidiyor usta?

Kahraman Tazeoğlu

Ey Düşüne Düştüğüm

" Hayatıma anlam katan yedi harften oluşan en değerli kelime, "

Uyan zenân masalından uyan. İçimde cam kenarı özlemlerim yürürken Eskişehir`e sen bana binlerce balon al. Hem de her renkten birer tane… Secdegahıma düşen yarım uykulu sesimi sen doğrult ve sonra içimdeki tüm gurbet kuşlarını sal gözlerime. Kursağıma bırakılmış uykulardan kaldır beni. Sal beni bir umut boşluğu kaldırımlara. Sonra da dünden kalma ayakkabıların yönünü bana çevirip yürü can`a, yürü bana. Gittiğim yer, sana ters istikamette olsa da, varışım sanadır..Biliyorum vardığım yerde beni sen bekliyor olacaksın. Hadi gülümse bana, cam kenarı özlemlerin kanadığı yerden..Sarıl bana içimdeki can`ımdan. Sonra da sabah bana aldığın tüm balonları sal gökyüzüne..Sal ki, Elif/imiz tutsun ellerimizden..Sonra da aldığın çikolata kutularını aç, dağıtalım teker teker küçücük çocuklara.Avuçlarında kalan çikolata kağıtlarından gemiler yapalım sevgi limanına sonra da dudaklarının kenarına sirayet etmiş sevinçleri, beyaz bir mendile silip bir gülüş bırakalım yanaklarına..Bil ki, gülüşlerini yaralarından tanıdığımız her çocuk, bizim geleceğimiz. Bize bırakılan her gülüş, Elif`e ulaştırılacak en büyük emanetimiz. Ey sevgili, hadi uyan.Bu sabah beni sen karşıla masalımdan..Sonra da cam kenarı bakışlarımdan Elif/miz ile sen uğurla beni...

Ey düş`üne düştüğüm,

Hangi şehrin sorularına cevap aramaktasın şu saatlerde? Hangi düş`ün ortasına düştü adına münhasır yedi harfin? Kalk ve doğrul. Kör bir sabahın buğulu camına yazılıp sana sorulan sorunun cevabını hatırla. Diril kuyularından..Şiirlerine bırak saçlarını, cevabına sal soruları..Azınlık düşen kefenini yırt, at üzerinden. Çalıştığın yerlerden çıkmasa da hayat defterin, sen inandığın kadar sevecek ve sevileceksin bunu unutmayasın..Örtme peçeni, yumma gözlerini..Dağıt saçlarını, toplayanı ben olacağım çünkü..Doğrul şüphelerden, vesvese dehlizlerinden..Sokul imlasız cümlelerime..Sesinin tınısı bırak yürek kapımın kulak ardına..Tut ellerimden, sev beni en güzel yerimden. Uğraşma alfabeyle,süslü olmasın boş ver… En sade haliyle öpüver kirpiklerimi / dirilsin içimdeki yedi harf, bir kelimeden ibaret ismin..

Unutma !

Kuşandığın cesedi ancak kendine inandırabilirsin. Yüzünde birikmiş çiziklerin çoğunluğuna kanıp umutsuzluğun azgınlığına tahakküm ettirtme. Eğme başını. Susturma içindeki suretini. Unutma, her suret aslı`nda vücut bulacaktır. Direnme uzaklığıma, siyahını çabalama dişlerinle en tuzsuz yamama yapmayı Unutma, sen aslına yani bana bir gün kavuşacaksın. Alfabeyi diz çöktürüp ale`nen olmasa da, adının yedi harfiyle susacağım sana…

Uyutma!

İçimdeki yarı uykulu sesimi uyutma… Sana akan her bir harf hayat olmuşken dudaklarımda, avutma sancılarımı… Kanayım olduğum yere / sızayım öylece… Dile gelmese de yüreğim bari en tuzlu halimle anlatayım sendeki beni… Haydi uyutma içimdeki çocuğu, bize okunan masallara benzemesin kavuşmamız. Yaşananlar, bir düş`ten ibaret olsaydı eğer çoktan düşerdi düş`ümüz Elif/imiz elinden... Kırıldı camdan kalelerimiz... Kaybolurdu mavi bilyelerim… Hadi toparlama saçlarını, sal omuzlarına… Sal ki uyumadığım her gece, kulağına masallarımı anlatayım...

Kapatma!

Ardına kadar arala yürek kapını… Kapatma yüreğinin önsözünü… Daha yeni söktüm harflerini, daha hecelemedim yedi harfi..Kapatma kendine olan inancı… İnanmak, başarının yarısıdır… Yürüdüğün her yol banadır, koşma terlemesin gülüşlerin… İnandığın her şey sana hayattır, yorma zihnini solmasın Elif kokan filizlerin..

Satırlarıma son verirken, unutma bu dünyada inandığın kadar yaşarsın sevgili… Bak ben dizlerimin önüne çöktüm bir deniz kıyısında. Gökyüzüne açılmış avuçlarım, sırtıma vuran rüzgar/ eksiklerime kavuşma garındayım… Elimde biletim, sizi beklemekteyim… Bir elinde Elif olmalı bir elinde hayat miktarı umut..

Ve biz " bize " kavuştuğumuzda masal bitmeli…
Bir gül sağanağı başlamalı sonra…
Harf harf...
Sonra deniz bizi içine çekmeli…
Sonra da dua`ya duran dizlerimin izi silinmeli…

.............

Unutma, her masalın sonu vardır…
Her hayat gibi…
Lakin unutma,
Bizdeki bu hayat,
Elif`teki bu umut var oldukça
Gökyüzüne bırakılan her renkli balon Elif/imiz`e ulaşacaktır…
Sakın sen içindeki umutta kaybolma…
Yaşadığın kadar değil,
İnandığın kadar var et beni…

Ey renkli balonların düş`üne düştüğüm en güzel düş,

Elifimize renkli balonlar almayı unutma sakın.



İsmail Sarıgene